مواد مختلف روسازی جاده، شرایط آب و هوایی و جریان ترافیک، الزامات عملکردی کاملاً متفاوتی را برای رنگ علامت گذاری جاده مطرح می کنند. انتخاب علمی و منطقی رنگ مقدمه ای برای اطمینان از عملکرد مارک گذاری پایدار، چسبندگی قوی و عمر طولانی، و جلوگیری از مشکلات رایج مانند افتادن، تاول زدن، ترک خوردن و محو شدن در مراحل بعدی است.
از نظر انطباق بستر روسازی، روسازیهای آسفالتی نرم هستند و دارای ویژگیهای خاصی از انبساط و انقباض حرارتی هستند که برای رنگهای ترموپلاستیک انعطافپذیر و{0} با چسبندگی بالا و رنگ علامتگذاری عملکردی درخشان مناسب هستند. چنین مصالحی می توانند تغییر شکل جزئی جاده های آسفالتی را بدون ترک و پوسته شدن به دنبال داشته باشند. روسازی های سیمانی صلب، مسطح و با تغییر شکل کم هستند، که آنها را با پوشش های علامت گذاری با سختی بالا، مقاوم در برابر آب و هوا{4}} که اتصال سطحی قوی و عملکرد ضد آبشستگی را ارائه می کنند، سازگار می کند. برای روسازیهای قدیمی ناهموار و سطوح فرسوده جاده، رنگ علامتدار-پرشدگی و چقرمگی بالا-توصیه میشود تا ترکهای ریز و بافتهای ناهموار را بپوشاند و خطوط علامتگذاری مسطح و کامل را تضمین کند.
علاوه بر این، شرایط آب و هوایی معیارهای اصلی انتخاب هستند. برای مناطقی با درجه حرارت بالا و نور شدید خورشید، رنگ{2}}مقاوم در برابر حرارت و ضد محو شدن{3}}برای مقاومت در برابر اشعه ماوراء بنفش طولانی مدت و پیری حرارتی ترجیح داده می شود. برای مناطق بارانی، مرطوب و یخبندان، پوششهای ضدآب، ضد{6}}ضد لایهبرداری و مقاوم در برابر درجه حرارت پایین{7} میتوانند به طور موثری از ایجاد تاول، لایه لایه شدن و ترکخوردگی شکننده جلوگیری کنند. در همین حال، بر اساس طبقهبندی حجم ترافیک، بخشهای جادههای سنگین به مواد{10}}ضخیم{11} با سایش بالا نیاز دارند، در حالی که جادههای برون شهری و خطوط{12}}تردد کم میتوانند از رنگهای خطکشی معمولی مقرون به صرفه{13}}استفاده کنند. تطابق معقول انواع رنگ و محیط واقعی روسازی، کلید به حداکثر رساندن کیفیت علامت گذاری و عمر مفید است.
